Ontvang je graag het gratis Puur Jij E-book?

Hoe gaat het nu écht met je?

30 november, 2018

Op de vraag “Hoe gaat het met je?” volgt meestal het standaard antwoord “Goed (hoor)”, of “Druk”. In het  gematigde “Goed hoor” klinkt al een “Nou, niet geweldig, maar laat ik daar maar niet over uitweiden” door. En logisch, in de meeste gevallen gaat het hier om een beleefdheidsvorm, en niet om een uitnodiging je zielenroerselen op tafel te gooien. “Druk” zegt al helemaal niets over hoe het met je gaat, alleen dat je veel te doen hebt. Daarbij is het een handig bruggetje naar “Ik moet nu echt weer verder!”.

Wanneer je iemand uitgebreider spreekt, en er is een oprechte interesse in “hoe gaat het nu ècht met je?”, wordt die vraag meestal beantwoord met een verhaal over de situatie, wat er gebeurd is, en hoe vervelend dan wel leuk dat voor je is. En dat is prettig, want dan heeft de ander een beetje een beeld van hoe het er bij jou voorstaat en hij / zij kan er zo goed op door gaan. Ofwel met verdiepende vragen, ofwel met een eigen verhaal dat men graag kwijt wil. Zo vormt zich een gesprek.

Maar de laatste jaren is mij steeds meer gaan opvallen, dat we zèlf vaak helemaal niet zo goed weten hoe het echt met ons gaat. Ja, we kennen het verhaal over wat er aan de hand is, en wellicht ook welke emotie we daar bij ervaren. Maar dit betreft allemaal “mind stuff” (een treffende Nederlandse vertaling hiervan ken ik niet). Vanuit ons hoofd kunnen we zo’n verhaal steeds opnieuw vertellen, en we geloven er volledig in, “dat is hoe het met mij gaat…”.

Laat ik een voorbeeld uit mijn eigen leven nemen. Het gaat goed. Ik ben druk. En als je nog wat meer tijd hebt: we hebben ons appartement verkocht onder voorbehoud van financiering en weten nog niet waar we per 31 januari 2019 gaan wonen. Als ondernemers hebben we geen vaste inkomensstroom, en tegen die tijd ook geen huis meer. Dat brengt wat onzekerheid met zich mee en dat ervaar ik als spannend in beide zinnen van het woord: zowel “exciting” (het Nederlandse “opwindend” dekt voor mij de lading niet echt) als wat onzeker.

Op dit moment ben ik alleen thuis: Jan is een paar dagen yogales aan het geven in Duitsland. En vanochtend werd ik wakker en kwam al snel de gedachtenstroom op gang. Gedachten over de toekomst, over andere mensen, en baalgedachten (“ik heb nergens zin in, het is al zo laat, ik wil nog zoveel doen, wat vervelend dat het zo onrustig is in mijn hoofd, wat vervelend dat ik dat vervelend vindt – etc. etc.). Een eerlijk antwoord van mijn mind op de vraag “Hoe gaat het?” zou op dat moment zijn “Goed hoor.”

Echter, inmiddels heb ik geleerd dat er meerdere niveaus in ons zijn. Aan de oppervlakte vinden deze gedachten plaats, waar we eindeloos in mee kunnen gaan, en die we oprecht kunnen geloven, maar waarvan we ons kunnen afvragen of ze echt waar zijn. Je hebt natuurlijk de gedachten die we bewust denken (“als ik hier rechtsaf sla, kom ik bij de supermarkt, dus laat ik dat maar even doen, want we hebben geen eten meer in huis”). Maar ik doel hier meer op de gedachten die ongecontroleerd oppoppen (“ik heb dat zo stom aangepakt net, wat zullen ze wel niet denken, hoe moet het nu met…”).

Daarnaast is er een ander niveau, zonder woorden. Iets waar niemand ons over vertelde toen we opgroeiden. Het niveau van het zijn, en het fysieke voelen. Daar waar je voelt hoe het ècht met je gaat, los van al die verhalen van de mind.

Laat me mijn eigen voorbeeld er nog eens bij nemen, om dit te verduidelijken. Toen ik me er vanochtend bewust van werd dat ik zo in mijn hoofd zat (stap 1), besloot ik dat ik dat niet wilde en dat ik een andere keus wilde maken (stap 2). Ik ben gaan zitten en heb mijn aandacht verlegd van mijn hoofd / gedachten, naar mijn lijf (stap 3). Terwijl ik dat deed, verdiepte mijn ademhaling zich. Ik voelde dat het rustig was in mijn buik en borstgebied. Hm, eigenlijk was hier niet zo veel aan de hand. Vanuit mijn lijf zou een eerlijk antwoord op de vraag “Hoe gaat het?” op dat moment zijn “Goed! Ik voel me rustig en ontspannen.”

Wat een bijzondere constatering vind ik dat toch keer op keer. Dat je last kan hebben van allerlei mind-krampen die je zeggen dat het zus of zo met je gaat, maar wanneer je je aandacht dan naar het voelen (van je lijf) brengt, dat er dan eigenlijk niet zoveel aan de hand is. En dat de gedachten dan ook rustiger worden. Of misschien is er wel iets aan de hand, voel je bijvoorbeeld een spanning in je buik. Dan blijf je daar bij met je aandacht, en merk je vaak dat de spanning ook wel weer oplost. Of in ieder geval, dat die spanning er gewoon mag zijn en niet het einde van de wereld is.

Toen ik wat langer bleef zitten, bleef ademen en bleef voelen, ontstond er een warm gevoel in mijn borstgebied. Mijn borst voelde ruim en open, licht en ontspannen. Ik voelde een stromende beweging vanuit het midden van mijn borst naar buiten. Een gevoel waar ik een tijdje van kon genieten. Vervolgens ben ik opgestaan en gaan doen wat ik wilde doen, terwijl mijn hoofd en lijf rustig waren en ik me dankbaar en blij voelde.

Natuurlijk is dit geen stappenplan dat je leest en denkt “o, zó doe ik dat!” en vervolgens pas je dit toe. Helaas. Als je deze ervaring nog niet hebt, is het een kwestie van a) je steeds vaker en sneller bewust worden van wat er gebeurt, b) steeds vaker en sneller besluiten dat je voor iets anders kiest (vreemd genoeg is er iets in ons, dat ons hier van wil weerhouden) en c) oefenen in het verleggen van je aandacht. Maar geloof me, het is de moeite meer dan waard als je jezelf op deze manier los kan maken uit de ban van je mind / gedachten.

 

 

 



← Terug naar overzicht

Online programma's en coaching - Puur Jij

© copyright 2019 | Puur Jij | contact | Design Dutch Designs with lemon

Menu Title