Ontvang je graag het gratis Puur Jij E-book?

Ik geloof dat ik er gelukkiger door kan worden

14 januari, 2016

Een gastblog, door Nelly

Zomaar een weekend… ik stond samen met mijn schoonmoeder in een winkelcentrum te wachten op mijn man, die de auto aan het parkeren was. We stonden daar rustig en zwijgend. Een dame kwam langs op de fiets en beet me agressief toe ‘doe eens effe normaal’. Eerst drong het niet tot me door. Maar ik had het toch echt goed gehoord. In plaats van me er verder niets van aan te trekken, te denken ‘dat mens is niet goed wijs’ en het weer te vergeten, kwam er een cascade aan gedachtes en overtuigingen los: ‘Zie je wel, je bent blijkbaar stom en straalt iets onplezierigs uit waar mensen op reageren. Het ligt aan jou. En dan ben je ook nog niet eens in staat om daar ad rem op te reageren. Je verdient het’. Ik had er lang last van. Mijn man kon dat niet begrijpen.

Datzelfde weekend: mijn broer, zusje en ik waren naar een concert van één van mijn jeugdidolen. Het was een klein en intiem concert en achteraf was er de gelegenheid om met de artiesten na te praten. Mijn broer trok de stoute schoenen aan en had, zonder vrees en gene en authentiek, een onderhoudend gesprekje met mijn idool. Ik zat daar maar aan ons tafeltje, moed te verzamelen, te overdenken wat er allemaal mis zou kunnen gaan, dat ik enorm zou kunnen gaan blozen of dat het gesprek snel dood zou kunnen bloeden, dat hij me maar saai of verlegen zou vinden… uiteindelijk ben ik niet gegaan, geremd door mijn eigen overtuigingen en gedachten. Wie weet wat voor leuke ervaring ik daardoor heb laten schieten…

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Al een tijdje loop ik rond met gevoelens van onvrede. Ik leef mijn leven, voldoe aan mijn plichten, zorg goed voor mijn lichaam en functioneer voor de buitenwereld prima.  Maar ik voel me niet gelukkig, ben bang voor contacten en kan (daardoor?) niet (meer) echt genieten. Ik heb last van mezelf en mijn veilige, dierbare naasten hebben last van mij, want mijn gevoelens van ongenoegen, boosheid en onredelijkheid projecteer ik op hen: mijn man en zoontje. Dit wilde ik niet meer, maar ik wist niet goed hoe en waar te beginnen.

Op een dag fietste ik argeloos langs de praktijk van een haptonoom. Ik wist niet goed wat een haptonoom deed en besloot dit thuis te googlen. Aanraken, voelen, direct lichamelijk contact, de ontwikkeling van het menselijk gevoelsleven… balans tussen voelen, denken en doen… in contact zijn met jezelf en de wereld, staan in het leven en in relaties, verbondenheid, liefde… aspecten die me erg aanspraken, die ik tot mijn verdrietige constatering ontbeerde en waarnaar ik erg naar verlangde. En dus ging ik op zoek naar een geschikte haptotherapeut in de buurt.

De website van Puur Jij sprong er wat mij betreft uit: de teksten zijn helder en eerlijk, de aanpak stapsgewijs en realistisch en de website ziet er verzorgd uit. Ik maakte een afspraak voor een vrijblijvende intake. Een veilige keuze, want ik kon altijd nog terug. Al tijdens deze eerste ontmoeting ervaarde ik emoties die ik lang niet had gevoeld en biggelden er zelfs wat tranen over mijn wangen. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst echt gehuild had. Oftewel: wanneer ik had mogen huilen van van mezelf, want – zo is mijn hardnekkige overtuiging-  huilen is zwakte en met zwakte ben je alleen maar anderen tot last.

Bijzonder vond ik het loskomen van deze emoties en ik hoefde er dan ook niet lang over na te denken om dit traject aan te gaan. Nu, drie maanden verder, ben ik er nog lang niet. Het is een weg vol vallen en opstaan en het vergt een hoop oefening, doorzettingsvermogen, wil en inzet. Gelukkig zijn er de tweewekelijkse sessies, waarin er heel veel gebeurt en die mij echt helpen. En tussen de sessies door is er het huiswerk en de theorie om door te lezen.

Maar my mind plays constant tricks on me, leidt me af van het voelen  en probeert me er van te overtuigen dat ik het toch niet kan, niet waard ben of niet echt wil ….  en dus maar beter kan stoppen met mijn inspanningen. Het is ontzettend moeilijk om deze jarenoude aangeleerde, automatische overtuigingen het hoofd te bieden en het voelen, benoemen en laten stromen van gevoelens en emoties toe te laten en te accepteren. Maar uiteindelijk geloof ik dat ik er gelukkiger door kan worden. In eerste instantie door tevredener te zijn met mezelf. Waardoor er meer contact en waardevolle verbinding kan zijn met de mensen om me heen.

Door: Nelly (37 jaar)



← Terug naar overzicht

Online programma's en coaching - Puur Jij

© copyright 2018 | Puur Jij | contact | Design Dutch Designs with lemon

Menu Title